Ursula K. Le Guin, Το μάτι του Ερωδιού

erodios

 Ursula K. Le Guin, Το μάτι του Ερωδιού, εκδόσεις Parsec.

Το βρήκα τυχαία σε ένα βιβλιοπωλείο και το επέλεξα για την κατηγορία του Readathon17 «Ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας». Ξεκίνησα να το διαβάζω αρκετά επιφυλλακτική αφού τα πολύ καλά λόγια που είχα ακούσει για τη συγγραφέα Ursula Le Guin μου είχαν δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες και φοβόμουν μήπως απογοητευτώ. Φυσικά κατάλαβα από τις πρώτες κιόλας σελίδες που στηρίζονταν όλα αυτά τα θετικά σχόλια.

Βρισκόμαστε στη Βικτόρια, έναν πλανήτη φυλακή για τους κατοίκους που βρίσκονται εκεί, αφού όσοι εξορίστηκαν σε αυτόν από τη γη πριν δεκαετίες δεν μπορούν να διαφύγουν. Η πρώτη ομάδα κατοίκων που εξορίστηκε στη Βικτόρια ήταν κατάδικοι, ενώ η δεύτερη ομάδα που κατέφθασε χρόνια μετά ήταν ένα κίνημα ειρηνιστών. Η πρώτη ομάδα, οι άνθρωποι της Πόλης, όμως είχε ήδη προλάβει να οργανωθεί στο νέο πλανήτη, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει στη δεύτερη ομάδα, τους ανθρώπους της Ειρήνης, την οποία εκμεταλλευόταν στο έπακρο χρησιμοποιώντας διαρκώς βίαια μέσα και μεθόδους.  Όλα αυτά τα χρόνια υποταγής και αδικίας δημιουργούν στους «Ανθρώπους της Ειρήνης» την ανάγκη για ανεξαρτησία, την οποία θέλουν όμως να διεκδικήσουν ειρηνικά, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα σχέδια του συμβουλίου της Πόλης, που είναι έτοιμο να κάνει τα πάντα προκειμένου να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη.

Το βιβλίο από τις πρώτες κιόλας σελίδες με κέρδισε. Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει ένα πολύ ωραίο σύμπαν με νέα εξωτικά πλάσματα, δέντρα και φυτά, ανθρώπους με πολύ ενδιαφέροντα ονόματα και ιστορία, θεωρώ όμως πως η περιορισμένη έκταση του βιβλίου (περίπου 250 σελίδες) δεν μου επέτρεψε να το ανακαλύψω ή καλύτερα να το χορτάσω.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν οι χαρακτήρες και οι ιδεολογίες των δύο τόσο διαφορετικών ομάδων, που παρά την τόση απομόνωση δεν επιτρεπόταν να αναμιχθούν μεταξύ τους. Οι άνθρωποι της Πόλης δεν έδειχναν καμία κατανόηση στα τόσο λογικά επιχειρήματα των ανθρώπων της Ειρήνης. Ήταν τόσο προσκολλημένοι στα πιστεύω τους, που αδυνατούσαν να δουν με έστω λίγη συμπάθεια τους άλλους. Αντίστοιχα και οι άνθρωποι της Ειρήνης είχαν πάντοτε την ίδια αντιμετώπιση στις καταστάσεις, με αποτέλεσμα η ανούσια -σε εμάς τους απ’ έξω- αντιπαράθεση να διαιωνίζεται και τίποτα να μην αλλάζει στην πραγματικότητα.

Τα μηνύματα που περνάει το βιβλίο είναι πολλά μιας και καταπιάνεται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις φυλετικές διακρίσεις, την φιλοσοφία και άλλα που, αν και το βιβλίο εκδόθηκε το 1978, παραμένουν επίκαιρα στις μέρες μας, ίσως περισσότερο από ποτέ. Το μόνο αρνητικό που μπορώ να πω είναι η έκταση του και ότι τελείωσε λίγο απότομα, αφήνοντας μας σε ένα σημείο που κατά τη γνώμη μου δε θα έπρεπε, αφού μας έμειναν πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Βαθμολογία: 4 ½ ★

Υ/Γ: Εναλλακτικά θα μπορούσε να ενταχθεί στην κατηγορία Readathon 17 «Ένα βιβλίο που διαλέξατε παρά το άσχημο εξώφυλλό του»:

 erodios1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s